ژورنال کلاب
ایمپلنتولوژی و مدیریت بافت
- تعریف سلامت و بیماری‌های اطراف ایمپلنتتشخیص بر التهاب با پروب ملایم و تغییرات استخوان نسبت به خط پایه تکیه دارد؛ عمق پروب به‌تنهایی کافی نیست. وقتی سابقهٔ قبلی در دست نیست، خونریزی یا چرک همراه با عمق پروب حداقل ۶ میلی‌متر و سطح استخوان حداقل ۳ میلی‌متر پایین‌تر از کرونالی‌ترین بخش داخل‌استخوانی ایمپلنت، معیار پری‌ایمپلنتیت است. ثبت پروب و رادیوگرافی پایه پس از تحویل پروتز، مقایسهٔ معاینه‌های بعدی را ممکن می‌کند.خلاصهٔ کامل
- راهنمای EFP: پیشگیری و درمان پری‌ایمپلنتیتپیشگیری از برنامه‌ریزی کاشت شروع می‌شود و با مراقبت حمایتی منظم ادامه می‌یابد. درمان پری‌ایمپلنتیت ابتدا غیرجراحی است و پس از ۶ تا ۱۲ هفته ارزیابی می‌شود: عمق پروب حداکثر ۵ میلی‌متر، حداکثر یک نقطهٔ خونریزی محدود و بدون چرک، نقاط پایان‌اند. اگر حاصل نشوند، مرحلهٔ جراحی با توجه به بهداشت بیمار و قابلیت تمیز شدن پروتز بررسی می‌شود؛ آنتی‌بیوتیک سیستمیک به‌طور روتین توصیه نمی‌شود.خلاصهٔ کامل
- اهمیت مخاط کراتینیزه اطراف ایمپلنتعرض کم مخاط کراتینیزه با پلاک بیشتر، التهاب، ناراحتی بیمار و تحلیل لبهٔ مخاط همراه است؛ این همراهی به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که پیوند از پری‌ایمپلنتیت پیشگیری می‌کند. عرض آن در معاینهٔ پایه ثبت می‌شود و اگر کمبود با تغییرات بیمارگونه یا ناراحتی هنگام مسواک همراه باشد، افزایش آن قابل‌بررسی است. پیوند لثهٔ آزاد روش استاندارد افزایش عرض است؛ این خلاصه حداقل عددیِ یکسانی برای همهٔ بیماران تعیین نمی‌کند.خلاصهٔ کامل
- ضخامت استخوان باکال و پیوند بافت نرمدر محل بهبودیافته، دیوارهٔ باکال کمتر از ۱٫۵ میلی‌متر پس از کاشت با تحلیل عمودی بیشتر همراه است؛ این آستانه را نباید به کاشت فوری تعمیم داد. پیوند بافت همبند می‌تواند ضخامت و لبهٔ مخاط را در پیگیری ۱ تا ۵ سال پایدار نگه دارد. در مطالعات بررسی‌شده، افزایش ضخامت مخاط بهبود خونریزی یا سطح استخوان را نشان نداد؛ هدف زیبایی و پایداری بافت با پیشگیری از بیماری یکسان نیست.خلاصهٔ کامل
پروتز و گردش‌کار دیجیتال و طراحی لبخند
- روکش تکدندانی: بقای مواد مختلفدر مرور ۲۰۲۶، بقای پنجسالهٔ روکشهای لیتیومدیسیلیکات و زیرکونیا با متالسرامیک قابلمقایسه بود. طراحی یکپارچه شکست و لبپریدگی کمتری از طراحی لایهدار داشت؛ فلدسپاتیک کمترین برآورد بقا (۹۰٫۴٪) را نشان داد. این درصدها برآورد تجمیعی مطالعاتاند؛ دادهٔ بلندمدت مواد یکپارچهٔ جدید کمتر است و انتخاب ماده فقط از روی رتبهٔ بقا انجام نمی‌شود.خلاصهٔ کامل
- روکش روی ایمپلنت: زیرکونیا یا متالسرامیکبقای پنجسالهٔ برآوردشده مشابه بود: متالسرامیک ۹۸٫۳٪ و زیرکونیا-سرامیک ۹۷٫۶٪. زیرکونیا مشکلات زیبایی کمتر ولی شکست مادهٔ بیشتری داشت (۲٫۱٪ در برابر ۰٫۲٪)، در حالی که لبپریدگی در دو گروه تقریباً مشابه بود. این مرور ۲۰۱۸ زیرکونیای یکپارچه را شامل نمیشد؛ نتایجش را نباید مستقیم به روکشهای یکپارچهٔ امروزی تعمیم داد.خلاصهٔ کامل
- اسکن داخل دهانی و جراحی هدایتشدهدر بیدندانی پارسیل، دقت قالب دیجیتال با روش معمولی مشابه گزارش شده و اسکن عموماً سریعتر و برای بیمار ترجیحیتر است. در فولآرچ، نتیجه به پروتکل اسکن وابسته است و هنوز معیار یکسانی برای عدم تطابق قابلقبول وجود ندارد. جراحی هدایتشده در اجماع بررسی‌شده برای درد و عوارض حین عمل سودمند بود، اما ابزار کمکی است؛ محدودیت دقت، بافت نرم و قضاوت بالینی همچنان باید در طرح درمان لحاظ شوند.خلاصهٔ کامل
- لمینت سرامیکی: بقا و عوارضبقای تجمیعی لمینت سرامیکی در حدود ده سال نزدیک ۹۶٪ بود و تفاوت معناداری بین مواد نشان داده نشد. لیتیومدیسیلیکات عوارض فنی و زیبایی کمتری از فلدسپاتیک داشت، اما این مقایسه از مطالعات با روشها و گروههای متفاوت به دست آمده است. برای زیرکونیا فقط دادهٔ کوتاهمدت وجود داشت؛ این اعداد برآورد پژوهشیاند و احتمال نتیجهٔ یک بیمار مشخص را تعیین نمیکنند.خلاصهٔ کامل